Nuus24.com | Waarom die grondwet verander word, sal die grondprobleem nie oplos ni

Please log in or register to like posts.
Nuus
Nuus24.com | Waarom die grondwet verander word, sal die grondprobleem nie oplos ni

Die grondhervormingsdebat in Suid-Afrika het ekstra geword en bykomende gepolariseer, aangesien die Parlement besluit het om die land se struktuur te verander om die onteiening van grond sonder vergoeding in te stel. Maar die dowwe streep grondhervorming – ‘n werk wat daarop gemik is om die wegdoening van die voorheen onderdrukte onbelemmerde meerderheid – kan moontlik nie meer opgelos word deur die struktuur te verander nie. Dit is te wyte aan die fundamentele probleme met die land se grondhervormingsprogram. Daar is niks om daaraan te skema nie. Die hoofmissie lê by die uitvoerende hoof se oorweging om landhervorming aan te moedig. Dit is gewortel in ‘n Westerse koloniale ingesteldheid wat heeltemal uit die hoogte is van hoeveel begunstigdes die land onderteken. Die missie kom voort uit die feit dat inheemse programme van grondbesit nie meer gelykstaande is aan die absolute besitbenadering wat die meeste van die West. Ook is hulle nie wat vroeë kolonialiste aanvaar het nadat hulle ‘n gemeenskaplike paradigma aangeneem het nie, aangesien die land een keer gesamentlik besit was van inheemse gemeenskappe. Dit het een keer nie meer die geval geword nie. Sommige lande het eenmalig geword vir gemeenskaplike besteding (veral weiding en sommige landbougrond), maar gesinne en deelnemers het besondere bestee regte oor ander gebiede soos boerderye gehad. Die nalatenskap hiervan is verwoestend. Voldoening aan ‘n gemeenskaplike paradigma maak deelnemers van die buigsaamheid om grondregte persoonlik te weerhou. Hier is ongrondwetlik. Maar die paradigma bly voort: ons kan dit as ‘n illustrasie beskou, die gemeenskaplike grondregtewet en die gemeenskaplike grondbesit dekking. Suid-Afrika moet ‘n lang pad verander van die gemeenskaplike paradigma wat koloniale en apartheidsvermoëns bedink, en skakel in die rigting van ‘n benadering wat beter in ooreenstemming is met lewende norme en tradisies. Deur die gemeenskaplike paradigma te reageer, neem ek om met verouderde grondbesit te bepaal hoe inheemse gemeenskappe hul grond bestuur. Lang gevestigde verblyfprogramme word gereguleer deur veteraan norme en -praktyke, waarvan die grondregte sosiaal ingebed is. Hulle is dinamies, multi-laag en bewus van die behoeftes van die omgewing. Watter potensiaal, en in teenstelling met tipiese oortuiging, sal hulle in staat wees om stabiele diens te lewer. Wat nodig is, is wetgewing om hulle te erken en te verdedig, en om sulke wetgewing verstandig te benut. Dit is ongelukkig nie meer die uitvoerende hoof se benadering nie. Naderende denke Die uitvoerende beampte sien verouderde ampstermyn as geskok en ‘n belemmering vir ekonomiese vogue. In die geval van die Onervare Papier oor Grondhervorming, kan die land in Suid-Afrika heel moontlik onpartydig handig wees deur ‘n “beknopte elite”. Die Boom Land Huur- en Beskikkingsbeleid (wat nou nie vir besit sal voorsiening maak nie, maar toelaat dat begunstigdes van grondherverdeling land van die Boom moet aanskaf), is gekritiseer as die uitvoerende se gebrek aan geloof in ellendige unlit boere. En die Kommunale Grondbesitbeleid probeer om besit van verouderde grond na stamowerhede oor te skakel. Dit ontneem grondregtehouers van hul grondregte, wat hulle die onderwerpe van die bestuurder nog steeds van die ander kiesers van die land gee. So ‘n benadering is ondubbelsinnig ongrondwetlik. Globally word persoonstitel tot grond (besit) beskou as die slotontwerp omdat dit deelnemers toelaat om die kapitaalkoers van hul grond in te voer en belegging te bevorder. Hierdie blik word ondersteun deur sowel die African Nationwide Congress as die fundamentele opposisieparty, die Demokratiese Alliansie. Titeling word beskou as ‘n besondere manier om deelnemers uit armoede op te lig. Maar die hiperskakel tussen deelnemers se titelbewyse aan hul land en armoedeverligting in Afrika suid van die Sahara word betwis. Oplossing, of die formaliseringsbenadering word ondersteun deur sommige deelnemers, terwyl ander daarop aanspraak maak. Diegene wat dit teenstaan, waarsku dat dit moontlik die resultaat kan lei tot beter onsekerheid van grondbesit, veral vir vroue en ander vatbare groepe. Uit onderhoude wat ek met verouderde grondregtehouers in die Jap-Kaap gedoen het, was die maklikste doenbare vrese sferiese formalisering: Om grond te hê is duur omdat jy regstreeks aanspreeklik is vir tariewe en belasting, en banke kan dalk moontlik onpartydig jou eie beroof Die woning moet jou standaard op verbandvergoedings afstaan. Vir die ellendige en vatbare is dit in die besonder moontlik om ‘n onpartydige eindresultaat te behaal in ‘n afname in besit van sekuriteit en om hulle verder in armoede te stoot. Titling lei ook tot die afwesigheid van stamidentifikasie As gevolg van deelnemers kan dit moontlik wees om onpartydig te koop om hul grond aan buitestaanders te bevorder, wat nie meer by die tradisies en gebruike van die woonstel vestig nie. Owerhede beskou formalisering deur registrasie en titel as ‘n vinnige oplossing van ‘n silwer bullet, maar dit is besig met ‘ ondraaglike probleme en konflikte “. In sommige gevalle, begunstigdes van land titling programme terugkeer na verouderde praktyke. Hier is deels te wyte aan die feit dat hulle nie gevestig is met die bestuurder se opgelegde masjien van besit nie. Lang gevestigde besitstelsels ‘n Konserwatiewe benadering is om verouderde amptenare te herken wat moontlik sosiaal ingebed kan wees en dit sal ekstra sekuriteit bied as besit deur titeling. Sulke erkenning verteenwoordig ‘n verskuiwing wat ver van die oppergesag van besit af weggedra is, wat persoonstitel beskou as die allen en alles ophou. In Suid-Afrika het beide die Interventiewe Tyd Wet op die Veiligheid van Toevallige Grondregte en die verouderde Grondregte van 1999 ‘n konserwatiewe benadering aangeneem. Albei papierwerk het geskenk grondregte erken en probeer om hulle te verdedig en by te dra. Maar die tussenkoms van die Wet op die Veiligheid van Toevallige Grondregte word meestal oorgedra, en die wetsontwerp is een keer geskrap. Nuwe versekeringspolisse sien uit om onmoontlike grondregtehouers te ondermyn, wat hulle die handigste toelaat om grond van die praat te huur of sekondêre uitgawes te hê as onderwerpe van veteraan owerhede. Suid-Afrika wil ‘n oorspronklike benadering hê, een wat die oppergesag van titling uitdaag en die boeie van die gemeenskaplike paradigma uitsteek. Simon Hull is ‘n senior dosent in die Afdeling Geomatika aan die Kollege van Kaapse Metropool. Hierdie teks word weer gepubliseer uit The Dialog onder ‘n Inventive Commons lisensie. Lees die goedgekeurde artikel.
Read More

Reactions

0
0
0
0
0
0
Already reacted for this post.

Reactions

Nobody liked ?

Leave a Reply

Your email address will not be published.